Claude-Michel Pichon Privilège Sauvignon Blanc Val de Loire
Oorspronkelijke prijs was: €10.49.€8.49Huidige prijs is: €8.49.
De Loire is de thuisbasis van Sauvignon Blanc. Niet omdat de druif er vandaan komt, al is dat waarschijnlijk wel zo, maar omdat de twee appellaties die het ras wereldwijd beroemd hebben gemaakt er liggen: Sancerre en Pouilly-Fumé, aan weerszijden van de rivier in het oostelijke deel van de vallei.
Die bekendheid heeft een prijs gekregen. Een Sancerre van een goed huis kost inmiddels zelden minder dan twintig euro, en dat is veel voor een wijn die je jong en koud drinkt. De rest van de Loire maakt dezelfde druif, vaak met dezelfde zorg, en verkoopt die voor de helft onder de brede regionale aanduiding. Deze wijn van Claude-Michel Pichon is daar een voorbeeld van.
Proeven
De wijn is knisperfris, met sappige kruisbes, frisse citrus, geelgroene pruim en een exotische knipoog van ananas. Kruisbes is de klassieke aanduiding bij Sauvignon Blanc en komt rechtstreeks uit de druif; de ananastoon is dat niet en wijst op druiven die volledig rijp zijn geoogst.
Daaronder zit een minerale laag met een vleugje rook en een zilte toets die doet denken aan vers geopende oesters. Die zilte, bijna jodiumachtige kant is wat deze wijn onderscheidt van een gemiddelde frisse Sauvignon, en het is precies de eigenschap waardoor hij bij schaal- en schelpdieren zo goed werkt.
In de mond is de wijn strak en rank, maar met verrassend veel rijp fruit, body en lengte. De aanbieder waarschuwt daar zelf voor, en terecht: Sauvignon Blanc wordt vaak gekocht als dorstlesser en dan onderschat. Verkwikkende zuren en een stevige grip zorgen hier voor een lange finale met een ziltig staartje.
Het smaakprofiel is licht, fris en strak. Het alcoholpercentage staat niet op de bronpagina; voor een droge Loire-Sauvignon van deze stijl ligt dat doorgaans tussen de twaalf en dertien procent.
Gneis, micaschist en graniet
De bodem is het interessantste gegeven van deze fles, en ook het meest verrassende. De wijngaarden van het domein liggen op gneis, micaschist en graniet, en dat zijn drie gesteenten die je in het Sauvignon-hart van de Loire niet tegenkomt.
In Sancerre en Pouilly-Fumé bestaat de ondergrond uit kalksteen, kalkmergel en vuursteen, en daar wordt de karakteristieke rokerige, krijtachtige spanning van die wijnen doorgaans aan toegeschreven. Gneis en micaschist zijn metamorfe gesteenten, ontstaan onder hoge druk en temperatuur, en graniet is magmatisch; kalk komt er niet in voor.
Wat die bodems wél doen, is minstens zo nuttig. Ze zijn hard, arm en drainerend, waardoor de wijnstok diep moet wortelen om bij water en voedingsstoffen te komen. Dat beperkt de opbrengst en verhoogt de concentratie, en het maakt de stok minder afhankelijk van het weer in een bepaald jaar. Graniet en schist geven wijnen bovendien doorgaans een strakke, lineaire spanning en een zoutachtige afdronk in plaats van de bredere, rondere textuur van klei.
Die zilte, oesterachtige toon in het glas past daar beter bij dan de krijtvergelijking die de aanbieder maakt. De uitkomst is vergelijkbaar, de oorzaak is anders, en dat is voor wie de Loire wil leren kennen juist het aardige: dezelfde druif levert op een andere ondergrond een andere route naar hetzelfde soort spanning.
Achter de wijn staat Claude-Michel Pichon, de zesde generatie van een Franse wijnmakersfamilie, die het familiedomein in 2009 van zijn vader Raymond overnam. Het domein omvat inmiddels drieënnegentig hectare, waar naast Sauvignon Blanc ook Chardonnay en Chenin Blanc staan. Die laatste is de typische witte druif van de Loire en verraadt dat we hier in het westelijke of middendeel van de vallei zitten en niet in het Sancerre-gebied.
In de kelder combineert Pichon traditionele wijnbouw met moderne technieken, waaronder koude maceratie. Dat is bij een aromatisch ras als Sauvignon Blanc een gerichte keuze: de gekneusde druiven blijven een aantal uren koud op de schil staan voordat er wordt geperst, en omdat vrijwel alle aromatische stoffen in die schil zitten, haalt dat de kruisbes- en citrustonen eruit die anders deels in de perskoek achterblijven. Koud doen is daarbij de voorwaarde, want bij warmte zou de weking juist bitterstoffen en oxidatie meebrengen.
Sinds 2020 heeft het domein het Franse HVE-certificaat, Haute Valeur Environnementale. Dat is geen biologisch keurmerk maar een breder Frans duurzaamheidscertificaat met drie niveaus, waarbij het hoogste niveau eisen stelt aan biodiversiteit, het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen, bemesting en waterbeheer op het hele bedrijf. Het is minder streng dan biologisch op het punt van toegestane middelen, maar kijkt breder naar het bedrijf als geheel.
Waarom er Val de Loire en geen appellatie op staat
De classificatie is Val de Loire, en dat is de brede regionale aanduiding die de hele Loire-vallei beslaat, van de Atlantische kust tot voorbij Sancerre. Het is een IGP, een Indication Géographique Protégée, en daarmee een stap onder de appellaties.
Het verschil zit in de regels. Een appellatie als Sancerre schrijft precies voor welke percelen meedoen, welk ras is toegestaan, hoeveel er per hectare mag worden geoogst en hoe de wijn wordt gemaakt. Een IGP is veel ruimer: hij stelt wel eisen, maar laat de producent vrij in rassen en in de keuze van percelen over een groot gebied.
Dat heeft twee gevolgen die voor de koper van belang zijn. Het eerste is prijs: een wijn zonder appellatienaam mist de prijsopslag die een bekende naam met zich meebrengt, ook als het werk in de wijngaard en de kelder hetzelfde is. Het tweede is dat je op de producent moet letten in plaats van op het etiket. Bij een appellatiewijn geeft de naam je een ondergrens; bij een IGP is de reputatie van het huis het enige wat je hebt.
Bij deze fles is dat laatste dus het relevante punt. Een domein van drieënnegentig hectare in zesde generatie, met koude maceratie en een HVE-certificaat, is geen gelegenheidsproducent. De vergelijking met Sancerre die de aanbieder maakt, gaat over stijl en niet over herkomst: deze wijn is geen Sancerre en wordt ook niet als zodanig verkocht.
Over de bekroning: de aanbieder vermeldt goud in Parijs, zonder te noemen bij welk concours en in welk jaar. In Parijs worden meerdere wijnconcoursen gehouden, en wie de waarde van een medaille wil wegen, heeft die twee gegevens nodig.
Oesters, geitenkaas en de rest
Het drinkadvies is kort en goed gekozen: oesters, fruits de mer en geitenkaas, en specifiek Hollandse geitenkaas.
Oesters zijn de combinatie waar deze wijn om vraagt, en het mechanisme is zo direct als het maar kan: de zilte, jodiumachtige toon in het glas en het zeewater in de schelp zijn hetzelfde aroma. Wijn en gerecht ruiken naar dezelfde zee, en de zuren doen het werk dat een schijfje citroen anders moet doen. Fruits de mer geldt hetzelfde voor: langoustines, krab, venusschelpen, mosselen.
Geitenkaas bij Loire-Sauvignon is een van de beroemdste streekcombinaties die er bestaat, en in de Loire zelf is Crottin de Chavignol de klassieker, gemaakt in een dorp dat binnen de Sancerre-appellatie ligt. Dat de aanbieder hier Hollandse geitenkaas noemt, is een aardige en praktische variant: een jonge Nederlandse geitenkaas is zachter en romiger dan een gerijpte crottin en past daarmee nog makkelijker.
Waarom die combinatie werkt, is de moeite om te weten. Geitenkaas heeft een eigen zuurgraad en een licht kruidige, bijna grasachtige toon, en Sauvignon Blanc heeft dat ook. Waar een volle, zachte witte wijn naast geitenkaas vlak en zoetig wordt, lopen de zuren van de kaas en de zuren van deze wijn gelijk op.
Breder past de wijn bij gebakken of gegrilde witvis, bij zeebaars, bij asperges, bij een salade met kruiden, en bij alles met een lichte citroen- of kruidensaus. Ook bij sushi en bij gegrilde groenten doet hij het goed. Wat je moet vermijden zijn romige en houtgerijpte gerechten: daar is deze wijn te strak voor.
Schenk hem tussen de tien en twaalf graden, zoals de producent adviseert. Dat is iets warmer dan je een eenvoudige witte wijn zou schenken, en bij deze fles is dat verstandig: te koud blijven de minerale laag en de body gesloten en houd je alleen het zuur over.
Kort samengevat
- Type: droge witte wijn uit de Loire, Frankrijk (IGP Val de Loire)
- Druif: 100 procent Sauvignon Blanc
- Producent: Claude-Michel Pichon, zesde generatie, nam het domein in 2009 over van zijn vader Raymond
- Domein: 93 hectare met Sauvignon Blanc, Chardonnay en Chenin Blanc, op bodems van gneis, micaschist en graniet
- Vinificatie: traditionele wijnbouw met moderne technieken, waaronder koude maceratie
- Duurzaamheid: Frans HVE-certificaat (Haute Valeur Environnementale) sinds 2020
- Smaakprofiel: licht, fris en strak, met kruisbes, citrus, geelgroene pruim, ananas, rook en een zilte, oesterachtige afdronk
- Serveertemperatuur: 10 tot 12 graden
Veel gestelde vragen
Wat betekent IGP Val de Loire?
Het is de brede regionale aanduiding die de hele Loire-vallei beslaat, van de Atlantische kust tot voorbij Sancerre. Een IGP stelt wel eisen, maar laat de producent veel vrijer in rassen en percelen dan een appellatie als Sancerre, die precies voorschrijft welke percelen meedoen, hoeveel er mag worden geoogst en hoe de wijn wordt gemaakt.
Is een IGP-wijn minder goed dan een appellatiewijn?
Niet per se, maar je moet er anders naar kijken. Bij een appellatiewijn geeft de naam je een ondergrens; bij een IGP is de reputatie van het huis het enige wat je hebt. Wat een IGP-wijn mist, is de prijsopslag die een bekende naam meebrengt, ook als het werk in wijngaard en kelder hetzelfde is.
Wat doen gneis, micaschist en graniet met een wijn?
Het zijn harde, arme en goed drainerende gesteenten. De stok moet diep wortelen om bij water te komen, wat de opbrengst beperkt en de concentratie verhoogt. Graniet en schist geven wijnen doorgaans een strakke, lineaire spanning en een zoutachtige afdronk in plaats van de bredere textuur van klei.
Staat deze wijn op dezelfde bodem als Sancerre?
Nee. In Sancerre en Pouilly-Fumé bestaat de ondergrond uit kalksteen, kalkmergel en vuursteen; de wijngaarden van dit domein liggen op gneis, micaschist en graniet, waarin geen kalk voorkomt. De zilte spanning in het glas komt dus langs een andere weg tot stand.
Wat is koude maceratie?
De gekneusde druiven blijven een aantal uren koud op de schil staan voordat er wordt geperst. Omdat vrijwel alle aromatische stoffen in de schil zitten, haalt dat bij een ras als Sauvignon Blanc de kruisbes- en citrustonen eruit die anders deels in de perskoek achterblijven. Koud doen is de voorwaarde: bij warmte zou de weking bitterstoffen en oxidatie meebrengen.
Wat betekent het HVE-certificaat?
Haute Valeur Environnementale, een Frans duurzaamheidscertificaat met drie niveaus. Het kijkt breed naar het hele bedrijf: biodiversiteit, gebruik van gewasbeschermingsmiddelen, bemesting en waterbeheer. Het is geen biologisch keurmerk en op het punt van toegestane middelen minder streng, maar het beoordeelt wel het bedrijf als geheel.
Waarom past Sauvignon Blanc zo goed bij geitenkaas?
Geitenkaas heeft een eigen zuurgraad en een licht kruidige, bijna grasachtige toon, en Sauvignon Blanc heeft dat ook. Waar een volle, zachte witte wijn naast geitenkaas vlak en zoetig wordt, lopen de zuren van de kaas en van deze wijn gelijk op. In de Loire zelf is Crottin de Chavignol de klassieke partner.
Waarom werkt deze wijn bij oesters?
Door de zilte, jodiumachtige toon in het glas: die en het zeewater in de schelp zijn hetzelfde aroma. Wijn en gerecht ruiken naar dezelfde zee, en de zuren doen het werk dat een schijfje citroen anders moet doen.
Hoe lang kan ik deze wijn bewaren?
De aanbieder noemt 2029, maar dat is ruim voor een frisse IGP-Sauvignon van het lopende oogstjaar. Reken er in de praktijk op dat deze stijl op zijn best is in het eerste jaar of twee; frisheid en fruit zijn juist waarvoor je hem koopt.



